Chili · 10 – 17 november 2015 · Panguipulli → Santiago

Dinsdag 10 november 2015

We staan vroeg op en bedanken Zara, de eigenaresse, uiterst vriendelijk voor haar hulp. Ze belooft de komende dagen nog contact op te nemen met Iquique. Onderweg evalueer ik de situatie nog eens. Ik ben blij dat de staking voorbij is, maar baal van onze eigen laksheid dat we niet eerder hebben gecheckt of alles in orde was. Daardoor hebben we het noorden van de Carretera Austral, San Martín de los Andes, Valparaíso en vooral het genieten van de afgelopen weken gemist. Maar terug in de tijd kunnen we niet. In Victoria proberen we het Registro Civil nog eens, zonder succes. Bij een tankstation boeken we een appartement in Santiago en krijgen we goed nieuws van Zara: volgens de notaris staat onze naam nu in het systeem, een uur nadat wij in Victoria waren. Opgelucht, maar ook wat cynisch, rijden we verder. Onderweg maken we de jerrycans leeg, dat scheelt weer tanken.

Voor Santiago staan we in de file met zwarte rook in de verte. Een groot ongeluk, denken we, maar het blijken demonstraties: mensen maken blokkades met vuur op de snelweg en de politie stuurt ze weg. Serieus, houdt het dan nooit op? Men zal vast een reden hebben, maar laat ons met rust! Wat niet tegenzit, is het uitzicht: prachtige vulkanen en steeds meer de Andes. Voor Santiago moeten we de snelweg af, omdat we geen tag hebben voor de tol en anders een hoge tol of zelfs een boete riskeren. Daardoor komen we erg laat aan in ons fijne appartement in Bellavista. Op de wifi zien we nog een mail van de notaris: onze naam staat in het systeem en we kunnen de auto zonder problemen verkopen. Hoopvol, maar ook cynisch, ploffen we in bed.

Woensdag 11 november 2015

We gaan vroeg naar het Registro Civil. Onderweg loopt een hond tegen me aan en loopt de hele weg met ons mee; het liefst nam ik hem mee op de rest van de reis. Om de hoek staat al een lange rij, en als Leon me even later meeneemt om de volgende hoek, schrik ik: de rijen zijn onvoorstelbaar lang, ik schat 1000 tot 2000 mensen. Mensen staan blijkbaar dag en nacht in de rij voor verblijfsdocumenten en paspoorten, allemaal door de staking. Wij mogen gelukkig via een andere ingang naar binnen…en krijgen weer te horen dat onze naam niet in het systeem staat. Met gebogen hoofd en tranen in onze ogen verlaten we het gebouw. Ik ben er helemaal klaar mee: ik blijf gewoon hier, zeg alle tickets op en reis de rest van het jaar door Zuid-Amerika. Maar stiekem willen we toch ook verder.

Dus het hele riedeltje opnieuw: contact met de notaris en met Zara. De notaris blijft volhouden dat het met een poder, een volmacht, moet lukken. Hij kan de Solicitud de Transferencia, het bewijs van de inschrijving, naar een notaris in Santiago sturen. We moeten dus een notaris in Santiago vinden die ook nog Engels spreekt. Als twee kippen zonder kop lopen we naar buiten en vragen een vrouw op straat of zij een notaris weet. Ze zoekt meteen op haar telefoon en brengt ons naar een kantoor een paar straten verder. Daar willen ze ons niet helpen, maar we krijgen wel een ander adres. Bij die notaris helpt een vriendelijke oudere vrouw ons, die aan ons ziet dat we wanhopig zijn, en een collega die Engels spreekt staat ons te woord. Eerst zegt hij dat het niet gaat lukken, maar na een telefoontje met de notaris in Iquique begrijpen ze de situatie en is het wél mogelijk.

Met een poder geven wij de nieuwe eigenaars volmacht om de auto onder Leons naam aan zichzelf te verkopen, en het contract kan vastleggen dat zij met de auto de grens over mogen zodra hij op Leons naam staat. Mijn hart klopt sneller en ik spring nog net geen gat in de lucht. We spreken af met Herman en Karin om het uit te leggen. Voor hen is het ook lastig, want het is onduidelijk wanneer ze de overdracht kunnen regelen en de grens over mogen. Gelukkig haken ze niet af en zijn ze nog steeds enthousiast als ze de auto zien. De notaris stelt hen gerust over de poder en ze willen hem meteen laten opmaken; mijn glimlach is niet te missen. Omdat er voor hen ook een risico in zit, stemmen we in met een technische keuring. De poder kunnen we morgen ophalen. Om 19.30 uur lopen we de deur uit bij de notaris, helemaal op. We wassen de lakens voor de nieuwe eigenaars en gaan naar bed…wat een dag!

Donderdag 12 november 2015

We geven Monty eerst een flinke wasbeurt en rijden dan een beetje zenuwachtig naar de garage voor de keuring. Gelukkig is de auto, op wat slijtage na, prima in orde. Als de monteur zegt “the car is fine and my advice would be to buy the car”, tikken Leon en ik elkaar aan en verschijnt er een glimlach. Terug bij het appartement wordt eerst de betaling gedaan, en daarna overhandigen we als een boer met kiespijn de sleutels aan Herman en Karin. Ik wil Monty helemaal niet afgeven, maar dit is de afsluiting van een mooi hoofdstuk. We vieren het met een lunch met zijn vieren en halen de papieren op bij de notaris. Leon omhelst hem en ik geef hem een dikke kus: deze man heeft ons zo goed geholpen.

In de parkeergarage geven we de laatste uitleg over de auto. Gek dat wij een paar maanden geleden aan de andere kant van dit verhaal stonden. Met een biertje in een kroegje vlakbij zakt eindelijk het stressniveau. Na samen 19.435 km is Monty een beetje een onderdeel van ons geworden. Monty, we gaan je missen! Terug in het appartement valt alle spanning van de afgelopen weken van ons af. We kijken de voetbalwedstrijd van Chili en vallen als een blok in slaap.

Vrijdag 13 november 2015

Ik wil Monty nog even een goed afscheid geven. Na de allerlaatste uitleg stappen Karin en Herman in en rijden weg: de laatste aanblik van onze Monty. Ik schiet vol, en we moeten er allebei om lachen. Goede tranen, want we hebben zoveel plezier gehad met de auto, en dit afscheid maakt ruimte voor een nieuw begin. Daarna zoeken we in het centrum een souvenir, nog zonder succes. Santiago is een prachtige stad met mooie oude gebouwen en gezellige restaurants en cafés. Nu kan ook Leon eindelijk ademhalen; hij was deze keer cynischer dan ik en geloofde niet dat het goed zou komen. We vieren de verkoop met de beste sushi die we ooit hadden, in Bellavista, waar onze reis ook begon. Een goed begin met een goed einde.

Zaterdag 14 november 2015

We slapen heerlijk uit en genieten in het centrum al veel meer, zonder alle stress. We trakteren onszelf op een “dure” souvenir: een prachtige gitaar met Inca-tekeningen op de achterkant. Daarna wassen we al onze kleren, met vanuit de wasruimte van het appartementencomplex een prachtig uitzicht op de stad en de Andes. Daar denk ik vast aan terug als ik thuis de was sta op te vouwen. ’s Avonds pakken we de souvenirs in en genieten we van een avond zonder stress.

Zondag 15 november 2015

We worden moe en uitgeput wakker; nu alles geregeld is, komt alle stress van de afgelopen weken eruit. Toch gaan we aan de slag met ons volgende project: de souvenirs en de kleren die we niet meer nodig hebben opsturen. De doos is enorm, maar alles past erin. ’s Avonds eten we in Bellavista een heerlijke vleesschotel voor twee en genieten we van onze laatste dagen in Zuid-Amerika.

Maandag 16 november 2015

Twee gekke toeristen met een pakket van 21 kg over straat…dat moet een hilarisch gezicht zijn geweest. Bij het postkantoor valt de prijs gelukkig mee. In het centrum zoeken we nieuwe sportschoenen, en na een uur vinden we eindelijk een winkel. Op de terugweg lopen we natuurlijk door een straat vol sportwinkels, de enige straat die we nog niet hadden gehad. Wat ook opvalt in Santiago zijn cafés met alleen staplaatsen, waar flink opgetutte serveersters in korte rokjes koffie schenken om het koffiedrinken te promoten. Vreemd, maar als het werkt… In het appartement boeken we onze eerste nachten in Auckland en de busreis door Nieuw-Zeeland, wat later een grote vergissing blijkt te zijn, maar daarover later meer. Onze laatste avond in Chili brengen we rustig door met een filmpje en een drankje.

Dinsdag 17 november 2015

Na bijna 5 maanden zeggen we Zuid-Amerika gedag. Zoveel te zien en te doen, de vriendelijkheid van de mensen, de diversiteit aan natuur en cultuur, het wisselende weer, de vrijheid, de ongereptheid en de afstanden. Ondanks de stress van de afgelopen weken komen we hier graag terug, wie weet voor eenzelfde reis of zelfs om te wonen. Leon haalt natuurlijk nog een voetbalshirt van Chili, en we trakteren onszelf op een lekkere burger. Om 22.00 uur nemen we de taxi naar het vliegveld. Het voelt alsof we 4 weken weg zijn, niet bijna 5 maanden. Bij de paspoortcontrole duurt het bij Leon erg lang en schiet van alles door ons hoofd: hebben de nieuwe eigenaars iets met de auto gedaan, staan er boetes open? Maar na een paar minuten krijgt ook hij zijn stempel. De vlucht heeft 2 uur vertraging, het vliegen zit deze reis niet mee, maar daardoor komen we in ieder geval niet om 06.00 uur ’s ochtends aan in Auckland. Ieder nadeel heeft zijn voordeel.

Praktische info

Slapen

• Appartement in Bellavista, Santiago

Eten

• Sushi in Bellavista, Santiago – de beste die we ooit hadden

Autoverkoop in Chili

• Een poder (volmacht) bij een notaris kan de verkoop mogelijk maken als de overschrijving nog niet rond is
• Een technische keuring bij een garage geeft de koper vertrouwen
• Na de verkoop: samen 19.435 km met Monty

Goed om te weten

• Rond Santiago heb je voor de snelwegen een tag nodig, anders betaal je een hoge tol of krijg je een boete
• Souvenirs naar huis sturen kan via het postkantoor; ons pakket van 21 kg viel qua prijs mee