Nieuw-Zeeland · 18 – 25 november 2015 · Auckland → Paihia (Bay of Islands) → Cape Reinga → Auckland

Woensdag 18 november 2015

Door het tijdsverschil tussen Zuid-Amerika en Nieuw-Zeeland slaan we deze dag over. Maar wat is een dag minder op een wereldreis van een jaar? Februari heeft volgend jaar een dag extra, dus dat maakt alles weer goed! 🙂

Donderdag 19 november 2015

We landen om 07.30 uur na een heerlijke vlucht, een van de betere die we ooit hadden. We zijn gewoon in Nieuw-Zeeland…hoe gaaf! De controle bij binnenkomst is lang en uiterst strikt: zowel de reden van ons bezoek als onze spullen worden uitgebreid gecheckt. Het enige minpunt: je mag maar 50 sigaretten per persoon meenemen, en voor de rest betalen we 72 NZD bij. Zuur geld, maar de vriendelijkheid van de mensen maakt meteen alles goed. Als we na de bus naar het centrum met onze backpacks op de kaart staan te kijken, biedt een kerel aan met ons mee te lopen en geeft hij ons nog tips voor Auckland. Dat dit in deze eeuw nog gebeurt!

We slapen bij Jeff en Gwendoline, via Airbnb. Jeff is een jonge, vriendelijke kerel, en het blijft een gek idee dat we gewoon bij mensen thuis slapen. Voor alle ervaringen moet er een eerste zijn. Omdat we nog niet kunnen inchecken, ontbijten we bij Tartine aan Ponsonby Road, een gezellige straat met eettentjes en cafés. Terug in het appartement is niemand thuis, en het is echt vreemd om door het huis te lopen van mensen die je niet kent. Rond 15.00 uur vallen onze ogen al dicht en we slapen door tot de volgende ochtend. Toch een jetlag?

Vrijdag 20 november 2015

Om 07.30 uur stappen we zachtjes de woonkamer in en wat blijkt: ze hebben een ontbijt voor ons klaargezet, met verse jus, aardbeien, yoghurt, cruesli en brood. Ik kan niet wennen aan het idee dat wij zitten te ontbijten terwijl zij in de kamer ernaast slapen, dus we praten op fluistertoon en schieten in de lach van het ongemakkelijke gevoel. Gwen blijkt een vriendelijke jonge vrouw die zeer geïnteresseerd is in onze reisplannen.

Via Queen Street, volgens zeggen de place to be, lopen we naar de haven, al ben je in 20 minuten door de winkels, restaurants en cafés heen. Bij de haven drinken we koffie met iets wat lijkt op een saucijzenbroodje, maar aan de Hollandse kan het niet tippen. De gebouwen zijn goed onderhouden, een ander aanzicht dan in Zuid-Amerika. Natuurlijk bezoeken we de Sky Tower, en we halen sushi, wonderbaarlijk niet zo prijzig. De boodschappen lijken nog betaalbaar, al zijn de prijzen anders dan we gewend zijn; het is letten op de aanbiedingen. We boeken 3 nachten in Paihia, in een hotel dat goedkoper is dan een tweepersoonskamer in het Base-hostel waar Stray verblijft. ’s Avonds krijgen we van Karin en Herman het nieuws dat de registratie op Leons naam compleet is. Jeff neemt biertjes mee, we kijken samen een film en Leon speelt nog een potje FIFA met Jeff. Een super eerste ervaring met Airbnb.

Zaterdag 21 november 2015

Om 08.00 uur vertrekt onze eerste rit met de Stray-bus. We zien hem in de verte voorbijrijden en zijn ervan overtuigd dat we hem gemist hebben, maar na 10 minuten komt hij gelukkig om de hoek om ons op te pikken. Een gek gevoel, na maanden zelf onze koers te hebben gevaren, maar de mensen zijn vriendelijk en meer contact met andere reizigers is ook prettig. Onze eerste stop is bij een enorme kauriboom, onvoorstelbaar groot en breed. De grootste boom ter wereld, General Sherman, staat in het Sequoia National Park in Californië, dus die gaat meteen op onze bucketlist. Daarna stoppen we bij de Whangārei Falls, een mooie waterval midden in de natuur.

Waar ik niet aan kan wennen, is dat er voor me wordt bepaald waar we stoppen en dat we als echte toeristen met zijn allen in een groep naar de waterval lopen. Jaloers kijk ik naar mensen bij hun eigen camper: waarom hebben wij dat niet gedaan? De eerste negatieve stempel op reizen met Stray is gezet. De natuur is prachtig en groen en doet wat denken aan Chili, maar dan groener. En links rijden blijft vreemd: elke keer denk ik dat de chauffeur aan de verkeerde kant rijdt.

In Kawakawa, ontstaan toen er in 1861 kolen werden gevonden en nu vooral agrarisch, staat een bijzonder kunstwerk: een openbaar toilet met een grasdak, gouden ballen, keramische tegels, ramen van flessen, mozaïek, koperwerk en een levende boom in het ontwerp. Het is gemaakt door Hundertwasser, een Oostenrijkse kunstenaar en architect die van 1973 tot zijn dood in 2000 in de omgeving woonde, in een huis zonder elektriciteit. Daarna rijden we naar Paihia in de Bay of Islands, een klein dorp met een prachtig uitzicht over zee, dat ons direct aanspreekt.

Onderweg bedenken we dat het upgraden van onze pas goedkoper is dan Cape Reinga en de Milford Sound los te boeken. Volgens de chauffeur en het hostel geen probleem, maar aan de telefoon zegt Stray nee. Geïrriteerd boeken we de tour naar Cape Reinga los, voor 232 NZD. We slapen in Hotel Marlin Court, met eigen badkamer, zitgedeelte, balkon en keuken, en goedkoper dan een tweepersoonskamer met gedeelde badkamer bij Base. We doen wel mee met de barbecue van de Stray-groep in het Base-hostel, waarvoor je als je er niet slaapt meer betaalt. De barbecue is goed verzorgd en gezellig, en licht bezopen van de pullen bier strompelen we terug naar ons “goedkopere” hotel.

Zondag 22 november 2015

Vandaag de tour naar Cape Reinga. Via Kerikeri, het gebied zonder winter omdat het er gemiddeld maar 1 keer per jaar vriest, rijden we naar het Puketi Kauri Forest. Kauri spreek je uit als “kodi”, want in het Maori spreek je “au” uit als “o” en de “r” als een “d”. Vroeger stond dit deel van Nieuw-Zeeland vol met deze bomen; nu is er nog maar zo’n 2% van over en zijn ze beschermd. Het looppad door het regenwoud is blijkbaar aangelegd voor een bezoek van koningin Elizabeth, die er letterlijk 2 stappen op zette en omdraaide. Ik voel me in de grote touringcar nog steeds een echte massatoerist, die nog net niet met 6 camera’s alles vastlegt.

Dan rijden we over het wereldberoemde Ninety Mile Beach, dat in werkelijkheid zo’n 88 km lang is. Het strand is een officiële weg en wordt dagelijks gebruikt, heel gaaf om eroverheen te rijden, al had ik dat liever zelf achter het stuur gedaan. Onderweg gaan we sandboarden van een van de hogere zandduinen van Nieuw-Zeeland. Mijn enthousiasme zakt al snel in mijn schoenen als ik door het losse zand naar boven moet lopen; meerdere keren denk ik erover na te stoppen met roken en aan mijn conditie te werken. Maar naar beneden glijden is het meer dan waard. Leon is helemaal in zijn hum en rent steeds weer naar boven…bang voor hoogtes, maar van zo’n duin af glijden, geen probleem.

Cape Reinga is het noordelijkste puntje van het Noordereiland en wordt door de Maori gezien als de plek van de zielen. Volgens hun geloof mag je er niet roken, drinken of eten, omdat dat de plek vervuilt. Hier komen de Tasmanzee en de Grote Oceaan samen, en je ziet 2 verschillende kleuren zee tegen elkaar botsen. Heel bijzonder! We lunchen met zijn allen op het strand en op de terugweg stoppen we in Mangonui voor de heerlijkste fish and chips die ik ooit heb gehad. Ondanks mijn onvrede over het niet zelf rijden was deze dag het geld meer dan waard.

Maandag 23 november 2015

Een vrije dag. We lopen het schattige dorpje aan het water in en het strand-zee-zongevoel komt al snel naar boven. Terug in het hotel boeken we na lang twijfelen ons verblijf voor oud en nieuw in Sydney: een appartement in Kensington. Belachelijk duur…waarom wilden we ook alweer oud en nieuw in Sydney vieren? Toch ben ik blij dat het van de to-dolijst af is.

Dinsdag 24 november 2015

We genieten van de ochtend bij het zwembad van het hotel en stappen om 14.00 uur weer in de bus naar Auckland. Deze rit is nog saaier dan saai, alleen het uitzicht is om van te smullen. Het blijkt een expresbus, waar we vooraf niets over hoorden, met alleen een plaspauze. Ik denk weer: waarom hebben we geen eigen vervoer geregeld? Maar het is niet anders, en ook dit is een ervaring rijker. In het Base-hostel in Auckland krijgen we in plaats van een tweepersoonskamer een slaapzaal. Een alternatief zoeken bij de Starbucks levert niets op, alles zit vol, en terug in het hostel blijken onze bedden weggegeven. Gelukkig mogen we voor de prijs van een slaapzaal in een chauffeurskamer met een tweepersoonsbed, al stinkt die naar schimmel. Moe van steeds te moeten zeggen dat iets niet in orde is, leggen we ons erbij neer, halen troostvoer bij de McDonald’s en gaan op tijd naar bed.

Woensdag 25 november 2015

Eerst leggen we onze tweepersoonskamer voor vanavond vast, dus uitchecken en weer inchecken. Daarna boeken we alvast hotels voor de rest van de reis, en ook kerst: dit jaar vieren we kerst in Christchurch. Bij het kantoor van Stray horen we dat een upgrade gewoon mogelijk was geweest. Hemellief, wat een organisatie. Met stoom uit onze oren lopen we weer naar buiten. Wat ons opvalt in de stad, zijn de vele daklozen, dat had ik hier niet verwacht. Er staan mooie oude gebouwen en overal hangt kerstversiering, al voelt het niet als kerst thuis: het is te warm en we tuigen zelf geen kerstboom op. ’s Avonds halen we een pizza en concluderen dat Auckland niet helemaal onze stad is. Morgen op naar de rest van Nieuw-Zeeland.

Praktische info

Slapen

• Airbnb bij Jeff en Gwendoline, Auckland – met ontbijt
• Hotel Marlin Court, Paihia – eigen badkamer, balkon en keuken, goedkoper dan een tweepersoonskamer in het Base-hostel
• Base-hostel, Auckland – reserveer een tweepersoonskamer vooraf

Vervoer

• Stray-bus door Nieuw-Zeeland – hop-on-hop-off, maar boek je plekken ruim vooraf
• Tour Paihia – Cape Reinga – 232 NZD

Bezienswaardigheden

• Sky Tower, Auckland
• Ponsonby Road en Queen Street, Auckland
• Whangārei Falls
• Hundertwasser-toiletten, Kawakawa
• Puketi Kauri Forest
• Ninety Mile Beach – sandboarden op de duinen
• Cape Reinga – waar de Tasmanzee en de Grote Oceaan samenkomen

Eten

• Tartine, Ponsonby Road, Auckland – ontbijt
• Fish and chips in Mangonui

Goed om te weten

• Nieuw-Zeeland controleert streng bij binnenkomst; je mag 50 sigaretten per persoon meenemen, voor meer betaal je bij
• Oud en nieuw in Sydney: boek ruim op tijd, het is erg duur