Nieuw-Zeeland · 26 – 30 november 2015 · Auckland → Raglan → Waitomo → Rotorua → Lake Aniwhenua

Donderdag 26 november 2015

Met de bus van Auckland naar Raglan, de beste surfplek van Nieuw-Zeeland. We rijden door Waikato en langs de Waikato River, met 425 km de langste rivier van Nieuw-Zeeland, naar Hamilton, waar we boodschappen doen. In Raglan slapen we in Karioi Lodge, een hostel iets buiten het centrum, vlak bij het strand en midden in de groene natuur. Hier kan ik wel 3 dagen vertoeven. Daarna gaan we met zijn allen naar het beroemde surfstrand Whale Bay. Je verwacht een parelwit strand, maar het zand is zwart en blijft overal aan plakken, het lijkt wel magnetisch. Het prachtige uitzicht maakt het goed en we genieten van onze eerste zonnestralen op een strand in Nieuw-Zeeland.

’s Avonds regelt de chauffeur fish and chips voor iedereen en eten we die bij zonsondergang op het uitkijkpunt Inspiration Point. Bij het uitdelen ontbreekt er iemand: George. Niemand kan zich George herinneren, ook niet van het voorstelrondje in de bus. Hij was ’s middags ook al niet bij zijn surfles, en in combinatie met het verhaal dat er vandaag iemand was verdronken, wordt het steeds vreemder. Tot iemand opstaat en zegt dat hij weet wie George is, omdat hij naast hem in de bus zat. George bleek ’s middags in slaap gevallen en sliep door tot de volgende ochtend. Zonder het te weten was hij inmiddels beroemd op de Stray-bus, en er gingen die avond heel wat grappen over hem over tafel.

Vrijdag 27 november 2015

We slapen uit, nemen de bus naar het centrum van Raglan, drinken koffie en slenteren rond. Het weer zit niet mee, dus geen stranddag, waar we stiekem op hadden gehoopt. We boeken nog wat voor de rest van de reis en relaxen. ’s Avonds is er een kerstborrel voor het personeel van het hostel, waardoor we nergens gebruik van kunnen maken en eigenlijk vroeg naar bed moeten. Dat hadden ze op zijn minst even van tevoren kunnen melden.

Zaterdag 28 november 2015

Vandaag ben ik jarig, en wat doe je dan als eerste? Uitslapen natuurlijk! Na een heerlijk ontbijtje van mijn vent nemen we de bus naar het centrum, waar Leon me bij de koffie verrast met een taartje met een kaarsje en een liedje. Het is vreemd om je verjaardag ergens anders te vieren dan thuis: heerlijk rustig en warmer, maar ook stilletjes. Toch geniet ik er zo ook wel eens van. Terug in het hostel leggen we onze hele busreis door Nieuw-Zeeland vast, omdat we van andere reizigers horen dat ze soms dagen ergens vastzaten omdat de bus vol zat. Vreemd, aangezien Stray adverteert met hop-on-hop-off. Het regent af en toe, dus geen strand op mijn verjaardag, maar ’s avonds krijg ik een heerlijke barbecue van mijn vent en sluiten we af met een film en wat biertjes. Mijn eerste verjaardag aan de andere kant van de wereld.

Zondag 29 november 2015

Om 08.00 uur vertrekt de bus, en Leon blijkt niet op de passagierslijst te staan, terwijl we dat gisteren hebben aangepast. Gelukkig is er plek. De eerste stop zijn de Waitomo Caves, bekend om de gloeiwormen. We kiezen voor een tour door de kalksteengrotten en een ondergrondse boottocht langs de gloeiwormen. De grotten zijn ontstaan doordat water door het zachte gesteente stroomt, waardoor er prachtige stalagmieten zijn gevormd. Waitomo betekent in het Maori letterlijk “watergat”. De gloeiwormen geven licht om eten aan te trekken, en vanuit de boot zie je in de donkere grot boven je duizenden kleine lichtpuntjes. Heel bijzonder! De tweede stop is weer een waterval, en eerlijk gezegd word ik daar een beetje vervelend van: alles wordt hier aangeprezen alsof het een wereldwonder is, terwijl de Iguazú-watervallen in Argentinië pas echt immens waren.

De derde stop is een “culturele stop”: een Maori-ontmoetingshuis in Mourea. Hier keken we erg naar uit, maar we merken hoe negatief toerisme kan uitwerken op een historisch stuk van een land. We worden verwelkomd in het Maori; ik versta er geen bal van. Volgens traditie lopen de vrouwen voorop, gevolgd door de mannen, in stilte, en voor de ontmoetingsplek herdenkt iedereen de geliefden die we hebben verloren. Zonder schoenen gaan we het huis binnen, waar we worden verwelkomd met een traditioneel welkomstritueel, de pōwhiri. De charme neemt wat af doordat de man in een Nike-shirt staat. Daarna begroet iedereen elkaar op de Maori-manier, door elkaars neus aan te raken. Heel ongemakkelijk met mensen die je pas een paar uur kent, maar we doen mee.

Bij het eten is er niet genoeg voor iedereen, en netjes op je beurt wachten blijkt niet altijd het beste. ’s Avonds is er een traditioneel optreden, de kapa haka, leuk om bij te wonen, al voelt het als een optreden in een buurthuis. Daarna leren de mannen de oorlogsdans en de vrouwen een andere dans; ik sta niet graag in het middelpunt van de belangstelling, maar doe braaf mee. We slapen met zo’n 40 man op matrasjes in de wharenui, de ontmoetingsruimte die ook voor bruiloften en begrafenissen wordt gebruikt. Hebben we hier nu 80 NZD per persoon voor betaald?

Wel interessant: de kleuren in het ontmoetingshuis hebben een betekenis. Rood staat voor de vrouwen, de natuur en moeder aarde, en voor het bloed dat in het verleden heeft gevloeid. Wit staat voor wie zijn heengegaan en de zielen van overledenen, en voor harmonie, puurheid en alles wat goed is. Zwart staat voor de duisternis om ons heen. De ogen in het houtsnijwerk zijn ingelegd met glanzend blauwgroene schelp, en daar hoort een verhaal bij: een vrouw wilde een man ’s nachts van zijn mannelijkheid ontdoen, dus legde hij glanzende stenen op zijn ogen zodat het leek alsof hij wakker was. Wat teleurgesteld vallen we, met alle geluiden om ons heen, toch vrij snel in slaap.

Maandag 30 november 2015

Weer vroeg op voor de volgende culturele stop, bij Lake Aniwhenua. Eerst is er een tussenstop van 4 uur in Rotorua. Wij hebben daar geen activiteit gepland, dus worden we aan ons lot overgelaten…eigenlijk belachelijk. Rond 13.00 uur gaan we richting Murupara, waar de Ngāti Manawa-stam leeft. De “tour” door het bos is een wandeling van 5 minuten naar grottekeningen, die we wel erg interessant vinden. Daarna, hoe kan het ook anders, weer een waterval, met een verhaal over palingen. Niet echt iets voor mij.

Lake Aniwhenua ligt in de Bay of Plenty, tussen het Kaingaroa Forest en het Te Urewera National Park, op een prachtige plek met uitzicht op het meer. ’s Avonds wordt het eten op traditionele wijze bereid, een hāngī: het eten gaat in een kuil in de grond boven hete stenen, wordt afgedekt met natte doeken en zand en stoomt een paar uur. Leuk om te zien hoe ze dat doen, en het eten is echt heerlijk. We lachen de avond af met Tom, maar of dit 150 NZD moet kosten…nee, dat kan ik niet zeggen.

Praktische info

Slapen

• Karioi Lodge, Raglan – hostel vlak bij het strand in de natuur
• Marae in Mourea – overnachting in de wharenui, onderdeel van de Stray-tour (80 NZD p.p.)
• Lake Aniwhenua, Bay of Plenty – Maori-ervaring met hāngī (150 NZD)

Activiteiten

• Whale Bay, Raglan – surfstrand met zwart zand
• Inspiration Point, Raglan – uitkijkpunt bij zonsondergang
• Waitomo Caves – grottentour en boottocht langs de gloeiwormen
• Grottekeningen bij Murupara (Ngāti Manawa)

Goed om te weten

• Stray adverteert met hop-on-hop-off, maar boek je ritten ruim vooraf, anders kun je dagen vastzitten
• Controleer of je wijzigingen echt zijn doorgevoerd op de passagierslijst
• Plan in Rotorua zelf een activiteit, anders heb je 4 uur niets te doen