Bolivia · 12 – 15 juli 2015 · Arica → Parque Nacional Sajama → La Paz
Onze eerste grensovergang met Monty, een ijskoude nacht voor drie vulkanen en een zoektocht naar benzine in La Paz. Bolivia maakt meteen indruk, op alle mogelijke manieren.
Zondag 12 juli 2015
In de ochtend (om 06.30 uur) worden we wakker gemaakt door een drietal mensen die bij de auto staan. Oh nee, wat nu? Wat willen ze van ons? Leon gaat in sneltreinvaart naar de passagiersstoel met een lamp. Allebei meteen in paraatheid…het raam een klein stukje opengedaan, want anders kun je niks zien…maar we begrijpen ze niet, wat willen ze toch van ons? Het enige wat we begrijpen is pista, ofwel heuvel! De ramen weer snel dichtgedaan, maar vervolgens natuurlijk ook geen oog meer dichtgedaan! Wat kun je jezelf dan kwetsbaar voelen.
Dan maar uit bed, ontbijt gemaakt en op weg naar het benzinestation om olie en extra benzine in te slaan! In eerste instantie heb ik de verkeerde olie gehaald, maar men is supervriendelijk en helpt ons goed op weg! Ze leggen uit welke kant we op moeten, want onze telefoon doet het niet. We weten dat we via Putre naar Bolivia moeten…dus we gaan gewoon, het is één rechte weg, dus dat moet ons wel lukken! We rijden door de bergen met een prachtig uitzicht en in de verte sneeuw op de bergen. We vragen ons wel steeds af waar al dat zand toch vandaan komt. We stijgen naar 4000 meter hoogte, dus goed drinken en langzaam stijgen. We kijken onze ogen uit, wat een prachtig landschap! Net voor de grens van Bolivia gooien we onze tank nog vol, je mag namelijk geen benzine meenemen omdat ze je dan kunnen verdenken van cocaïne maken/smokkel.
Bij de grens van Chili moeten we eerst onszelf uitschrijven, dus een stempel op het paspoort en dan nu de auto uitschrijven. We proberen onszelf duidelijk te maken met handen en voeten, want ons Spaans is nog steeds belabberd. Men is wel heel erg vriendelijk en moet ook wel lachen, omdat we geen Spaans kunnen. Bij het uitschrijven van de auto is de man achter het loket zo vriendelijk om de formulieren voor ons in te vullen. Alles is geregeld bij de grens van Chili en nu op naar de grens van Bolivia…eerst nog 4 kilometer rijden voordat we daar aankomen.
Er staan veel vrachtwagens te wachten, hopelijk gaat dit een beetje vlot. We moeten nog 4 stappen doorlopen voordat we de grens over kunnen. Eerst zelf naar de douane om ons in te schrijven…en dan stap 2, de auto laten inschrijven en ook meteen stap 3, de auto laten checken op verboden middelen ofwel op verse producten, want dit mag niet mee over de grens. Oké, dat is geregeld…nu alleen nog stap 4, een check door de politie. Ze geven ons aan dat het verplicht is om een EHBO-setje in de auto te hebben, dit hebben we dus dat is goed…gelukkig! Nu geven ze alleen aan dat ze 20 USD willen hebben. We snappen niet waarom en houden ons van de domme…wat blijkt, ze wilden gewoon geld voor het politiekantoor, maar zodra er andere mensen binnenkomen is alles ineens goed en is dit niet meer nodig. Hopelijk gaat dit niet de trant zijn van onze reis door Bolivia. Uiteindelijk heeft de grensovergang ongeveer 2 uurtjes geduurd, toch wat anders dan we gewend zijn in Europa.
Na de grensovergang besluiten we om in Parque Nacional Sajama te overnachten. Alleen is het al 17.00 uur…hopelijk redden we het voor het donker, aangezien het hier om 19.00 uur al donker is. We komen aan bij de ingang en bedenken ons dat we geen Boliviaans geld hebben, dan maar met dollars betalen. We stappen uit en beseffen dat het ijskoud is. Dat wordt nog wat voor de nacht! We rijden het park op en zetten de auto neer voor de 3 vulkanen. Werkelijk waar een prachtig uitzicht! Alleen is het ijskoud en ook bijna donker! Snel maar even wat noodles opwarmen…er staat een stevige wind en onze handen voelen ijskoud aan! Snel in de auto eten en in de slaapzak kruipen om een beetje warm te worden.
Maar fuck…er zijn geen wc’s te bekennen in de verste verte…ja, dan zit er maar één ding op…toiletpapier mee en buiten je behoefte doen! Als je eenmaal moet, dan moet je…maar dit is niet onze favoriete manier van doen! Leon kan helaas niet in slaap komen, terwijl Marloes al weer als een blok in slaap valt en een paar uur heeft geslapen. Leon voelt zich niet lekker en moet midden in de nacht nog overgeven en ik slaap natuurlijk weer vrolijk verder. Nu allebei nog slapen voordat we morgen doorgaan naar La Paz.
Maandag 13 juli 2015
In de ochtend worden we wakker met het ijs op de binnenkant van de ramen, maar wat een mooie omgeving om in wakker te worden! Alleen een beetje koud! We laden alles weer in, kleden ons aan en maken ons op voor de weg naar La Paz. We rijden door een prachtig landschap, wat groener dan Chili. Uren zie je niemand, op een enkele auto of vrachtwagen na, totdat je wat meer bij de bewoonde wereld komt. Dan maar even tanken…maar dat zal je altijd zien, geen benzine meer bij het tankstation. Op naar de volgende dan maar! We besluiten om in La Paz te tanken, dat is nog 70 kilometer, dus dat redden we wel. Eenmaal in de buurt van La Paz begint de ellende qua verkeer, iedereen doet maar wat en taxibusjes stoppen te pas en te onpas op de weg om mensen in en uit te laten stappen. Ik ben blij dat Leon rijdt, want ik was binnen een minuut al in paniek geraakt…toch fijn een goede chauffeur bij te hebben! Langs de weg is een grote markt waar van alles verkocht wordt, alles zit onder het zand, maar daar lijkt men zich niets van aan te trekken.
In La Paz is het even stressen. We zijn op zoek naar een pinautomaat en benzinestation…pinnen lukt, echter alleen met de creditcard. Nu nog een benzinestation…alleen blijkt dat lastiger dan gedacht, en niet zozeer het vinden van een benzinestation, maar het tanken als buitenlander…geen enkel benzinestation wil ons helpen en ze verwijzen ons allemaal ergens anders heen…na een uur hebben we de moed opgegeven en gaan we naar Colibri Camping. Een prachtige plek vlak bij de Valley of the Moon en met een prachtig uitzicht op de Valley of the Flowers en The Devil’s Tooth. Hier blijven we sowieso 2 nachten…eerst even bijkomen van de eerste dagen.
Dinsdag 14 juli 2015
Na een heerlijke nacht van 12 uur slapen…ja, we waren erg moe, worden we wakker met het zonnetje op onze bol. Vandaag gaan we lekker relaxen…we zijn tenslotte op vakantie! Beetje de auto indelen naar hoe wij het handig vinden, boodschapjes doen en natuurlijk ook erg belangrijk…onze vervolgroute verder uitstippelen! En oh ja…tanken moet ook nog gebeuren. Orlando (de campingeigenaar) is bereid om met ons mee te gaan, superfijn! En gelukkig hebben we 30 liter benzine kunnen halen! Wat blijkt, bij het tanken moeten de Bolivianen zelf hun paspoortnummer doorgeven…dit heeft te maken met het feit dat de benzine hier supergoedkoop is, namelijk 30 BOB, ofwel 40 cent. Ze willen voorkomen dat buitenlanders hier profijt van trekken. In de avond besluiten we lekker een pizza te gaan eten op aanraden van Orlando. De pizza is heerlijk, de eigenaar is ook Italiaans…dus vandaar!
Woensdag 15 juli 2015
Vandaag nog maar lekker een dagje relaxen! Beetje plekjes uitzoeken, site bijwerken…lekker rustig aan! We besluiten nog wel een wandeling naar beneden in de vallei te maken, maar meer ook niet! Heerlijk rustig aan vandaag! En misschien morgen dan toch maar ’s werelds gevaarlijkste weg op de fiets doen…de Yungas-weg in Bolivia, ook wel “El Camino de la Muerte”, of Death Road genoemd. We twijfelen nog steeds…aan de ene kant zeggen we gewoon doen, maar aan de andere kant vinden we het toch wel eng. Wat gaat het worden? Wordt vervolgd…In de avond lekker bij het kampvuur gezeten en met 2 andere backpackers zitten kletsen. Altijd leuk om andere mensen te ontmoeten!
