Bolivia · 16 – 18 juli 2015 · La Paz → Copacabana → Isla del Sol
Drie uur vastzitten in de markten van La Paz, een gammel pontje over het Titicacameer en nachtelijk bezoek van de politie. Maar ook: gezegende auto’s, Isla del Sol en de mooiste uitzichten over het meer.
Donderdag 16 juli 2015
We hebben toch besloten de fietstocht over de Death Road niet meer te doen…we moeten dan veel te vroeg opstaan (om 05.30 uur, waar we totaal geen zin in hebben) en die 4 uur op een mountainbike zien we toch ook niet zo zitten. We besluiten om vandaag rond de middag naar Copacabana te rijden. Lekker rustig aan opstaan, ontbijten en dan gaan! Om 12.00 uur zijn we klaar voor vertrek. Nog even tanken (als dat lukt…haha) en boodschappen doen. Tanken gaat vlot met het paspoortnummer van Orlando, gelukkig, dat is één! Nu de boodschappen nog…dit hebben we ook zo gedaan en we gaan lekker een burgertje halen bij de Burger King (erg prijzig hier in vergelijking met de rest van Bolivia…we betalen 15 euro voor 4 hamburgertjes).
En nu op naar Copacabana…maar hemellief wat is dit een onderneming. We moeten midden door La Paz en dat is echt geen pretje! Overal taxibusjes en mensen die gewoon over straat lopen en werkelijk waar niemand gaat aan de kant! De taxibusjes stoppen te pas en te onpas om mensen te laten in- en uitstappen en iedereen doet gewoon waar hij of zij zin in heeft! Oké…komt goed, denken we maar! Gewoon doorgaan, we zullen zo de stad wel uit zijn…maar nee hoor, niks is minder waar! Overal is markt en dit is totaal anders dan bij ons. Dit is gewoon midden op straat en er lopen overal mensen. De straat die we in moeten, kunnen we niet in vanwege de markt en we moeten midden in de massa mensen de auto zien te draaien. Wat een ellende! Oké, dan maar een andere route, maar ook die blijkt niet zo makkelijk! We rijden recht de menigte weer in vanwege een optocht, en ook die straat is weer afgesloten. Men lijkt ook maar wat te doen en zich van niemand of niets iets aan te trekken. Wanneer houdt het op? We lopen al tegen elkaar te mekkeren, maar beseffen ook dat we hier vanavond om kunnen lachen. Je schiet er toch niks mee op, want je kunt niet voor- of achteruit! Eindelijk…na 2 uur zijn we enigszins een beetje uit de drukte! Maar dan weer het volgende…Monty (en nee, niet Leon) heeft niet meer genoeg olie. Ook dat nog! Snel bijvullen en weer door! En dan uiteindelijk, na in totaal 3 uur, zitten we weer op de autopista.
Het is inmiddels al 16.30 uur. Hopelijk redden we het voor het donker…de wegen zijn slecht met overal drempels en gaten in de weg, die je totaal niet aan ziet komen! Bij een controle, net voor het betalen van de tolweg, vraagt een militair waarom we geen Boliviaanse auto hebben. We geven aan dat we uit Nederland komen en de man begint meteen vriendelijk te lachen en we mogen ook meteen doorrijden. Onderweg toch nog maar wat olie gekocht om Monty nog wat bij te geven. Oké, alles loopt wel los en het komt allemaal goed…weer op naar Copacabana! We rijden weer door een prachtig landschap met uitzicht op de bergen en links van ons het begin van het Titicacameer! Echt prachtig om te zien!
En als we denken er bijna te zijn…och ja, we moeten nog met een pont het water over. Althans een pont, het is een constructie van houten planken met een simpel motortje erop dat bestuurd wordt door 2 kleine mannetjes…we schatten in dat ze ongeveer een jaar of 14-15 zijn. Als ik ze 50 BOB geef, is dit voor hen speciaal, dit hebben ze niet vaak in handen en ze kijken er met grote ogen naar. Toch gek, voor ons is 50 BOB ongeveer 6,50 euro…iets wat wij Nederlanders toch vaak op zak hebben. Het is wel een hele beleving op zo’n pontje en het uitzicht is prachtig. We komen aan bij de andere kant, alleen jammer genoeg is het al donker en kunnen we niets zien. Dit is niet prettig rijden, dus snel een plekje zoeken…we rijden naar Hotel Gloria en mogen naast het hotel parkeren. Hier brengen we de nacht door en dan kijken we morgen wel verder.
Vrijdag 17 juli 2015
In de ochtend zijn we op zoek gegaan naar een nieuw plekje. We kiezen ervoor om op het strand te gaan staan met een prachtig uitzicht op het Titicacameer!
In de middag lopen we nog snel even het centrum in. Veel kleine winkeltjes en kraampjes…daarnaast zien we ook veel auto’s versierd met bloemen. Wat blijkt, ze zegenen de auto’s hier…net zoals wij dat in Nederland doen met schepen voor een behouden vaart. Heel leuk om te zien en iedereen viert feest. Mannen en vrouwen zitten in groepjes bij elkaar op straat met de flessen bier en de zakken cocabladeren in het midden en genieten volop! We rijden weer terug naar het strand om onze hamburgertjes te gaan bakken. Helaas staat de wind niet zo gunstig, dus we besluiten om de auto om te draaien. Maar dan…verdomme, helemaal vergeten dat ik de bestekbak voor de auto had gezet en Leon rijdt eroverheen…oeps! Helaas…maar ja, dan maar een nieuwe bak aanschaffen. We moeten er maar om lachen (in eerste instantie niet natuurlijk en staan we even tegen elkaar te mopperen), wat zijn we ook een stelletje uilskuikens! Nog lekker even een kampvuurtje bouwen en dan lekker op bed. Want echt warm is het hier niet ’s avonds.
Zaterdag 18 juli 2015
Vannacht weer uit ons bed gelicht…deze keer staat de politie aan onze auto. We schrikken ons natuurlijk weer rot en Leon schiet naar voren. Zodra we zeggen dat we uit Nederland komen verschijnt er een glimlach op het gezicht van de politieman. In eerste instantie denken ze natuurlijk dat we uit Chili komen i.v.m. ons Chileense kenteken. We laten onze papieren zien en dat is voldoende…ze vragen ons nog of we geld hebben betaald bij de douane, waarop wij “nee” antwoorden. Dit vinden ze erg goed van ons en Leon krijgt nog een handdruk…gelukkig, niets aan de hand dus! Helaas verstoort het dan onze slaap en slaap je de rest van de nacht niet echt rustig…wel fijn om te weten dat er politie over het strand rijdt.
In de ochtend besluiten we om bij Suma Samawi Camping te gaan staan…daar sta je wat veiliger en geen kans om in de nacht wakker te worden gemaakt. Dit kost ons 30 BOB, ofwel 4 euro. Het is dat onze auto veilig staat, maar dat is dan ook het enige. Qua hygiëne is het niet veel. De douches zijn gewoonweg ranzig en de toiletten…ja, wat moet ik daarvan zeggen…wc-brillen en doorspoelen kennen ze hier niet. Dus ik ga hooguit plassen, maar meer ook niet…daar waag ik me niet aan!
We worden rustig wakker in het zonnetje en besluiten om ’s middags naar Isla del Sol te gaan…de Inca’s zijn van mening dat hier de zon is geboren, vandaar ook de naam. We lopen eerst nog Copacabana in voor een laat ontbijt, want daar hadden we in de ochtend echt geen zin in om dit zelf te doen! We kopen een kaartje voor de boot en ook deze prijs valt mee…40 BOB per persoon, dat is te doen! Eerst een boottocht heen van een uur over het Titicacameer…wat is dit prachtig zeg! Wel wat toeristisch, maar dat mag de pret niet drukken! Ze laden de bootjes helemaal vol…op het moment dat je denkt dat er niemand meer bij kan, proppen ze nog 10 mensen inclusief backpacks erbij. Jammer genoeg hebben we niet zo lang de tijd op het eiland om alles te bezichtigen (ook stom van onszelf, want dit hadden we kunnen weten). Maar vooral dit eiland is erg toeristisch, je moet zelfs geld betalen om het eiland op te mogen…maar Leon en ik trekken ons daar natuurlijk niets van aan en lopen gewoon door…echte Hollanders dus! Het is echt prachtig, maar het massatoerisme is ook een beetje een tegenvaller. Voor de boottocht terug springen we snel op een andere boot met betere stoelen…haha! We stoppen nog even bij wat een ruïne van de Inca’s moet zijn…alleen zien wij het er niet in. We zijn toch wat anders gewend na onze reis door Mexico.
Weer aangekomen in Copacabana gaan we eerst nog lekker een biertje drinken op een dakterras van een restaurant…alleen blijkbaar gaan we in het verkeerde gedeelte zitten. Wat blijkt, er zijn 2 restaurants en waar je mag zitten heeft te maken met waar je beneden naar binnen loopt. En volgens de eigenaresse kan dit onderling voor fikse ruzies zorgen. De dames zijn supervriendelijk en geven een goed beeld van hoe Bolivia eigenlijk is. Ze vraagt ons waar onze reis verder naartoe gaat en geeft aan dat Peru erg toeristisch is en de prijzen daar 3x hoger zijn dan in Bolivia…oh jee, dan staat ons nog wat te wachten.
We lopen snel terug naar de camping om warmere kleren aan te doen, want het wordt weer flink koud (wat helaas elke keer het geval is als de zon weg is). We lopen daarna terug over het strand naar de stad om wat te eten. Overal zitten Boliviaanse gezinnen aan het strand met harde muziek aan, biertjes en zakken cocabladeren in het midden. We eten in een gezellig restaurant (de naam ben ik even kwijt) met livemuziek. Het eten is heerlijk en kost geen drol. Voor ongeveer 13 euro ben je klaar met zijn tweeën. Na het eten kopen we nog zo’n echte Boliviaanse muts met flappen aan de zijkant, want die zullen we wel nodig hebben in Peru, aangezien het daar nog hoger ligt en dus ook kouder is…we zijn nu al wel een beetje op zoek naar warmte, maar dit duurt nog wel even!
