Bolivia · 14 – 17 augustus 2015 · Tupiza → Laguna Colorada → Salar de Uyuni → Tupiza

Vrijdag 14 augustus 2015

We staan vroeg op en parkeren onze auto bij Hostel El Refugio. We zeggen Monty gedag voor 4 dagen en starten onze tour om 08.00 uur. We worden opgehaald door onze chauffeur Freddy en kok Lupita, vergezeld door een Frans koppel, Muriel en Paul Victor. Gelukkig kunnen zij Spaans en Engels, dus zij kunnen onze tolk zijn de komende dagen. We starten onze route bij de rode rotsen van Tupiza, genaamd Quebrada de Palala…erg mooi om te zien. Freddy vertelt ons vervolgens hoe de rest van de dag eruit gaat zien en dat het vandaag een lange dag gaat worden…we zullen ongeveer rond 18.00 uur aankomen in ons hostel in San Antonio. Vervolgens rijden we door de bergen van Tupiza, El Sillar, met een prachtig uitzicht. We rijden de hoogte in met weer, zoals we zelf al hebben ervaren, veel haarspeldbochten…dit blijft elke keer lastig, maar goed drinken is al het halve werk.

We rijden door en komen verschillende landschappen tegen. Mijn mond blijft openvallen van verbazing hoe mooi dit allemaal is. We rijden door Nazarenito, Chilcobija en Aguanapampa. Wat ons opvalt is dat Freddy flink doorrijdt, maar geen moment voelen we ons onveilig. We komen een twee uur later aan bij een uitgestrekt veld, genaamd Cerrillos, waar ontelbaar veel lama’s staan…ook de flamingo’s en struisvogels komen we gaandeweg tegen, met hier en daar een pitstop voor een plaspauze. We rijden verder naar het Nationaal Park San Antonio, hier bezoeken we de ruïnes van San Antonio…het is hier werkelijk waar ijskoud en onze muts en handschoenen komen goed van pas. We krijgen nog een korte uitleg van een gids over de ruïne en de mijnen aldaar, maar helaas is dit in het Spaans en verstaan we er eigenlijk geen bal van…maar we knikken vriendelijk en doen net of we het begrijpen.

De rest van de dag is het voornamelijk rijden…en ja, je kent mij, ik val op die hobbelige wegen gewoon in slaap…tot verbazing van de rest van de groep. Als we een stuk in los zand rijden, komen we vast te zitten met de achterste wielen…oh jee, moet dit echt op de eerste dag gebeuren? Het stelt ons wel gerust dat de auto’s elkaar onderling goed in de gaten houden en wanneer de auto voor ons merkt dat wij niet volgen, komt deze teruggereden. Een auto van een andere touroperator trekt ons vervolgens uit het zand…dus na maximaal een half uur kunnen we onze weg gelukkig weer vervolgen. Helaas valt de eerste dag ons een klein beetje tegen, en niet zozeer vanwege hoe het georganiseerd is, maar meer vanwege wat we de eerste dag hebben gezien. Dit klinkt misschien een beetje ondankbaar, maar doordat we zelf al zoveel hebben gereden en gezien qua natuur, heeft dit wat minder de wowfactor.

We komen aan bij ons hostel in San Antonio, waar in de verste verte niets te bekennen is. Het is een simpel hostel en we slapen met zijn vieren op een kamer. Maar gelukkig is de klik er onderling en lijkt niemand hier moeite mee te hebben. Het is alleen koud, heel koud…we zijn beiden dan ook erg blij dat we een goede slaapzak bij ons hebben. Het eten is super…gelukkig maar, want een goede maaltijd heb je wel nodig in deze kou en hoogte. Wat ons opvalt als we buiten een sigaret staan te roken (dus nee, ik ben nog niet gestopt) is dat ze lakens op de motoren van de auto’s leggen…dit heeft te maken met de kou en dan kun je je wel voorstellen hoe koud het daadwerkelijk was. Wanneer we Freddy vertellen dat we in het Nationaal Park Sajama in de auto hebben geslapen, lacht hij ons nog net niet uit…maar verklaart hij ons wel enigszins voor gek. Oké dan, snel onder de dekens en op naar de volgende dag.

Zaterdag 15 augustus 2015

We staan om 06.30 uur op, ontbijten om 07.00 uur en om 07.30 uur is iedereen weer klaar voor vertrek. Maar oh, wat is het koud…zowel binnen als buiten, mijn pa zou zeggen “dit is geen weer voor een blanke”. We starten de route vandaag bij Laguna Morejón en Sol de Mañana. Beide prachtig om te zien…maar uit de auto stappen is niet zo’n pretje op 4200 meter hoogte en met harde wind. We rijden via Quetena Chico en Quetena Grande, twee kleine dorpjes, en je vraagt je af hoe mensen hier kunnen wonen zonder enige voorzieningen. We rijden door naar Laguna Hedionda en Kollpa Laguna…ook beide zijn weer prachtig om te zien. Het is echter zo koud dat er ijs op de meren ligt. Maar we kijken onze ogen uit. Vervolgens rijden we door naar Salar de Chalviri, een meer waar een vorm van soda in voorkomt…goed voor het wassen van kleren of andere dingen, legt onze chauffeur uit. Het is nog niet eens 12.00 uur en we vinden deze dag nu al meer geslaagd dan gister, wat is het hier mooi! De verandering van de natuur in vergelijking met gister is echt super.

We zetten onze weg voort, met natuurlijk overal uitstappen en een fotootje maken, naar Laguna Polques…hier zijn ook thermale baden. Wij gaan hier echter niet in…het lijkt ons heerlijk, een warm bad, maar het idee dat je er in deze kou ook weer uit moet, nee bedankt! We zetten Lupita af bij de plek waar we gaan lunchen en wij rijden met zijn vijven eerst nog naar Laguna Verde en Laguna Blanca. We rijden door de Desierto de Dalí…blijkbaar een uitzicht waar een Spaanse schilder om bekendstaat dit te hebben geschilderd…hier hebben wij beiden geen verstand van, maar Muriel en Paul Victor weten meteen over wie het gaat. Voordat we aankomen bij het meer, komt er een wilde vos naar onze auto gelopen…Leon denkt natuurlijk meteen aan het maken van een foto, echter waarschuwt Freddy de deuren te sluiten wanneer de vos dichterbij komt. We rijden eerst naar Laguna Blanca, ofwel het witte meer. En ondanks dat we er al een aantal gezien hebben, is ook dit weer prachtig. Op naar Laguna Verde, ofwel het groene meer. Dit meer heeft een groene kleur met een grote vulkaan op de achtergrond. De groene kleur ontstaat door de mineralen in het water. We kijken onze ogen weer uit, want dit is iets wat we nog nooit hebben gezien en wat is het mooi!

We rijden terug naar de thermale baden om daar te genieten van de lunch, want Lupita kan erg lekker koken. Na de lunch rijden we door naar de geisers van Sol de Mañana…en werkelijk waar, ook dit is weer geweldig om te zien…de rook komt overal vandaan en de geisers borrelen flink, maar wat een stanklucht. Eerlijk waar…we maken snel een paar foto’s om de auto weer in te stappen. Echter zien we nog een “domme” Fransman met zijn been in een geiser vallen…gelukkig niks ernstigs, want dat risico zit er dan wel in. Freddy vertelt ons dat er dit jaar nog een toerist in is gevallen die de vellen van zijn lichaam kon plukken en met spoed naar een ziekenhuis in Chili is vervoerd…de reden hiervan is dat er in Bolivia geen ziekenhuis in de buurt is en het ruim 5 uur rijden is vanaf hier. We rijden verder door de woestijn en komen langs prachtige bergen in verschillende kleuren…meestal slaap ik wel wat in de auto op een lange dag, maar dat is er vandaag nog niet van gekomen…dus dat zegt heel wat! Als laatste stop van deze dag gaan we naar Laguna Colorada. Dit meer kleurt op verschillende tijdstippen van de dag in een andere kleur, echter voornamelijk rood. Echt waar…ook dit is weer prachtig om te zien. Freddy legt ons uit dat de kleurverandering komt door wat er in het meer zit.

Aangekomen bij ons volgende hostel in Huayllajara vragen we ons weer af waar we in godsnaam zijn…weer in de verste verte niks te bekennen. Helaas moeten we met zijn achten op een kamer liggen, omdat de rest van de hostels vol ligt, want van tevoren reserveren kennen ze hier niet…ach joh, voor mij geen probleem…eerder voor de anderen die bij ons op de kamer liggen met mijn gesnurk. De hostels zijn echt heel simpel, je deelt de wc met alle anderen…en dat zijn er best een hoop! En ja, een douche, dit kan…maar het water is ijskoud, dus dat is aan ons niet besteed. Het is hier gelukkig iets minder koud…althans dat lijkt zo, want we zitten hier wel weer hoger. Misschien dat we dan toch al een beetje gewend zijn aan de kou…al vraag ik het me ten zeerste af, want aan deze kou kun je echt niet wennen. We eten om 18.30 uur en om 20.30 uur duiken we ons bed alweer in, want dat lijkt momenteel de enige warme plek te zijn hier.

Zondag 16 augustus 2015

Ook vandaag staan we weer op om 06.30 uur, ontbijten we om 07.00 uur, vertrekken we om 07.30 uur en gaan we op naar de Salar de Uyuni. We rijden eerst langs een rotsformatie, Árbol de Piedra, waarvan één rots de naam Rock Tree heeft gekregen…en ja, je raadt het al…dit is natuurlijk vanwege zijn vorm. We rijden verder door de woestijn, genaamd Desierto de Siloli, met ook nu weer een prachtig uitzicht…we genieten echt van elk moment. Ook hier hebben de bergen weer verschillende kleuren, wat een mooi plaatje geeft. We rijden langs 5 lagunes, genaamd Laguna Ramaditas, Laguna Honda, Laguna Charkota, Laguna Hedionda en Laguna Cañapa. Ook dit is weer prachtig om te zien. En we besluiten met zijn allen om te lunchen in de buitenlucht. Wij zijn hier gelukkig al een beetje aan gewend, alleen Muriel en Paul Victor moeten een beetje aan het idee en de kou wennen. Ook nu weer is het eten van Lupita heerlijk en genieten we volop.

Na de lunch rijden we naar de vulkaan Ollagüe. Dit is de actieve vulkaan die wij vanuit San Pedro de Atacama in Chili vanaf de andere kant hebben gezien. Helaas komt er vandaag geen rook uit en moeten we het doen met alleen een mooi uitzicht…maar ook dit is natuurlijk voldoende. We kiezen, in samenspraak met Freddy, voor de minder toeristische route en komen na een lange rit door de woestijn aan bij een andere rotsformatie, die de Bolivianen de cactussen van de woestijn noemen. En ook hier raad je natuurlijk weer waarom…vanwege de vormen en de hoeveelheid natuurlijk. We vervolgen onze weg door een kleinere zoutvlakte, de Salar de Chiguana, waar we naast ons een treinrails zien lopen. En wat een toeval…er komt net een trein aan. Het bijzondere hieraan is dat er voor de trein een motor rijdt. Freddy vertelt ons dat hij dit doet om geen stof mee te krijgen van de trein…best slim bedacht.

Na deze fantastische route bezoeken we nog een grot waar stalagmieten te zien zijn, genaamd Gruta de las Galaxias…deze zijn ontdekt door 2 Boliviaanse mannen, terwijl zij eigenlijk op zoek waren naar mummies. Zij vonden deze plek zo bijzonder dat ze ervoor hebben gezorgd dat deze plek bewaard bleef. Een van de mannen die dit ontdekt heeft, is ook aanwezig en geeft ons een korte tekst en uitleg hierover…mooi om te zien dat deze man vol passie hierover vertelt. Naast deze grot hebben ze ook een begraafplaats in de rotsen ontdekt…ik moet alleen eerlijk zeggen dat ik niet meer weet waar deze voor diende. Na dit gezien te hebben, vertrekken we naar ons zouthotel. We rijden weer door wat lijkt op niemandsland. Leon en ik blijven tegen elkaar zeggen dat we blij zijn deze route niet zelf te hebben gereden…sowieso omdat dit niet goed was geweest voor Monty en daarnaast omdat we, ons kennende, zeker de weg waren kwijtgeraakt. Nergens staat iets aangegeven en elke keer vraag ik me af hoe Freddy de weg weet. Helaas is het wel veel zandhappen in de auto, want ja…na een aantal dagen door het zand rijden en het constant in- en uitstappen kun je je wel voorstellen dat het één grote zandbak is, en van het stofzuigen van een auto hebben ze denk ik ook niet gehoord…maar ach joh, het hoort er ook een beetje bij.

Na een half uur rijden komen we aan bij ons zouthotel, ofwel Hotel de Sal in San Juan o Atullcha. Dit is echt geweldig om te zien…een hotel gemaakt van zout. De muren zijn van zout, de tafels, krukjes, de bedden…echt heel mooi en ook bijzonder…zelfs op de grond ligt zout. Dit zouthotel ligt aan de rand van de Salar de Uyuni en ’s avonds zijn de sterren zo helder, het lijkt wel of ze binnen handbereik zijn…zo mooi! We staan te popelen om morgen naar de Salar de Uyuni te gaan…dus snel eten en naar bed, want morgen wordt de vroegste dag…om 05.30 uur vertrekken we om de zonsopgang te zien!

Maandag 17 augustus 2015

Oké…het is vandaag vroeg dag, om 05.00 uur staan we op…maar we weten waarvoor we het doen! De zonsopgang op de Salar de Uyuni…ik sta te popelen van enthousiasme! We vertrekken om 05.30 uur en rijden in het donker over het zout…met momenten doet Freddy zijn koplampen uit om beter zicht te hebben op het zout. Omdat het zo licht is, werkt het soms niet goed om de koplampen aan te zetten en zie je met de lichten uit meer. Dit is echt zo gaaf! Hier hebben we zo naar uitgekeken. We rijden naar het cactuseiland Isla Incahuasi en van hieraf kijken we naar de zonsopgang. Helaas is er veel bewolking, dus zien we de zon niet zo goed. Maar dat mag de pret niet drukken, het is prachtig om te zien! We moeten naar boven lopen op het eiland, echter is het er ijskoud…maar we stappen stevig door om op tijd te zijn voor de zonsopgang…wanneer we weer naar beneden lopen, hebben we door hoe koud het was…we voelen allemaal onze handen en voeten niet meer.

Als we beneden aankomen, heeft Lupita ons ontbijt klaargezet…dus gewoon een ontbijtje nuttigen op de Salar de Uyuni…hoe gaaf is dit, maar nog steeds ijskoud! Overal waar we kijken is zout, zout en nog eens zout…we kijken echt onze ogen uit, dit stijgt boven onze verwachtingen uit. We maken nog wat foto’s en dit is met momenten te grappig…je ziet geen diepte en je kunt daardoor hele leuke foto’s maken. Na het ontbijt rijden we verder over de Salar de Uyuni, ofwel Desierto de Sal. Ook hier maken we nog een stop ergens in het midden en in de verste verte zie je niks, alleen maar een witte vlakte van zout. Het lijkt gek om alleen maar zout te zien, maar het geeft zo’n mooi beeld en effect! Als laatste rijden we langs zouthopen, ofwel Montones de Sal. Ook weer geweldig om te zien. Helaas komt ook aan dit mooie plaatje een eind en verlaten we de Salar de Uyuni…we eindigen deze ochtend met een lunch in het dorpje Colchani. Vanuit hier rijden we naar Uyuni om daar nog de treinbegraafplaats te bezoeken, het Cementerio de Trenes. Oude treinen aan het einde van het spoor…ook dit heeft wel wat, maar het kan de Salar de Uyuni niet overtreffen.

We zeggen Muriel en Paul Victor gedag en zetten onze weg met Freddy en Lupita voort, terug richting Tupiza…we hebben nog een weg van ongeveer 6 uur te gaan, dus dat wordt wat. De gehele weg is bagger, geen stuk asfalt te bekennen…dus ook nu weer zijn we blij dit niet zelf te hebben gereden. We moeten ondertussen zelfs stoppen, omdat er een zandstorm is en de weg versperd is door zand. Zodra dit geklaard is, kunnen we weer verder. De chauffeurs van Tupiza Tours besluiten onderling samen verder te rijden i.v.m. de veiligheid…tijdens deze weg besluiten ze een andere route te nemen, omdat er gewoonweg te veel wind staat en er te veel zand loskomt. Ze gaan van de hoofdweg af en rijden eigenlijk offroad, supergaaf…rallyrijden door Bolivia. Tijdens deze rit proberen we Spaans te spreken met Freddy en beetje bij beetje gaat dit steeds beter. Ongeveer een uurtje of 6 later komen we weer aan in Tupiza…we bedanken Freddy en Lupita voor alles en komen moe en voldaan aan bij Hostel El Refugio. We hebben deze afgelopen dagen 1400 km afgelegd, maar we zijn er beiden van overtuigd…dit zouden we zo weer doen!

Praktische info

Tour

• Tupiza Tours – vierdaagse tour Tupiza – Salar de Uyuni – Tupiza, met chauffeur en kok

Slapen

• Hostel El Refugio, Tupiza – auto geparkeerd tijdens de tour
• Simpele hostels in San Antonio en Huayllajara (onderdeel van de tour)
• Hotel de Sal, San Juan o Atullcha – zouthotel

Hoogtepunten

• Quebrada de Palala
• Laguna Verde en Laguna Blanca
• Geisers van Sol de Mañana
• Laguna Colorada
• Árbol de Piedra
• Gruta de las Galaxias
• Isla Incahuasi en de Salar de Uyuni
• Cementerio de Trenes, Uyuni

Goed om te weten

• Neem een goede slaapzak, muts en handschoenen mee: het is er ijskoud