Chili · 17 – 25 oktober 2015 · Puerto Río Tranquilo → Cerro Castillo → Coyhaique → Puerto Aysén → La Junta

Zaterdag 17 oktober 2015

Over de Carretera Austral rijden we via Cerro Castillo naar Coyhaique. De route leidt ons langs bergen met sneeuwtoppen, door dennenbossen, langs meren en watervallen en dwars door de jungle. Tot nu toe echt de mooiste route, en het enige minpunt is de slechte weg: geen asfalt, ontelbare en onvoorspelbare gaten, en harder dan 20-30 km per uur gaan we niet. Dat heeft ook een voordeel, want zo genieten we extra van het uitzicht. De weg wordt geasfalteerd, wat fijn is voor de weg, maar zonde voor de natuur: er wordt veel weggekapt en dat neemt een groot deel van de sfeer weg. Na Cerro Castillo ligt er al langer asfalt, en na al die hobbelige uren is dat toch fijn.

In Coyhaique, de grootste stad aan de Carretera Austral, rijden we naar El Camping, net buiten het centrum. Eigenlijk is hij gesloten vanwege het laagseizoen, maar de man biedt aan hem voor ons te openen; alleen de toiletten en douches moeten nog worden schoongemaakt. Op de camping lopen veel lieve honden en katten rond, die ik na het bijtincident in Paraguay gelukkig wel durf te aaien. Bij de Unimarc halen we een vers kippetje, en tijdens het eten worden we natuurlijk gezelschap gehouden door alle dieren. Daarna een warme douche, het uitzicht en de rust.

Zondag 18 oktober 2015

We halen eerst bij de bouwmarkt Sodimac een nieuw zeil, met ons bloemkolen-Spaans zo gelukt, en rijden dan zo’n 40 km naar Camping Las Torres del Simpson. Ook deze camping is eigenlijk niet open, maar ook deze man opent hem voor ons…perfecte timing, want gisteren had hij al veel klaargemaakt. Het nieuwe zeil is van veel betere kwaliteit, en hopelijk hoeven we er nu niet meer elke keer mee te stoeien.

’s Middags krijgen we van campingeigenaar Nacho mate-les. Mate wordt van oudsher door de gaucho’s gedronken: een soort thee die je in groepsverband uit hetzelfde kleine kopje drinkt. Het kopje wordt voor driekwart gevuld met mate en per keer aangevuld met water, dat niet mag koken. De eerste slok wordt niet gedronken, dan wordt de mate “gewassen”, omdat de eerste lichting erg bitter is. Je mag het rietje niet vasthouden en je moet slurpen, zodat degene die schenkt weet dat het op is. Er wordt doorgedronken tot de laatste persoon dankjewel zegt, en als het water helder blijft, wordt de mate ververst. Wie schenkt, geeft de beker aan met het rietje naar voren. Ook Nacho’s vrouw Sandra drinkt mee. Mooi om zo iets van de cultuur te leren; ik zie mezelf in Nederland nog niet mijn glas delen met anderen.

Daarna horen we van Nacho dat het Registro Civil in heel Chili staakt, en dat het voor ons erg lastig wordt om ons padrón (het eigendomsbewijs van de auto) te printen. We schieten allebei in de stress, maar zeggen dat het goed komt. ’s Avonds geeft Nacho ons vol enthousiasme tips voor onze route door Chili. Handig om dit te doen met iemand die de omgeving kent.

Maandag 19 oktober 2015

Als ik wakker word, is Leon al bezig met het padrón. Hij heeft al een paar keer geprobeerd de notaris in Iquique te bellen, zonder gehoor, en van het Registro Civil hebben we door de staking weinig hoop. Ik probeer Leon gerust te stellen dat we het padrón overal in Chili kunnen printen, maar ook mijn twijfel neemt toe. We laten het even rusten en zoeken andere dingen uit, zoals hoe we onze souvenirs naar Nederland sturen: via Correos de Chile, het Chileense postbedrijf, een stuk goedkoper dan UPS of DHL. ’s Middags skypen we met de familie, die ons na zo’n lange tijd ook mist, en we tafeltennissen nog wat.

Dinsdag 20 oktober 2015

Vol goede moed gaan we naar Puerto Aysén, het dichtstbijzijnde dorp. Bij het Registro Civil zijn ze vanwege de staking gesloten voor alle zaken. Ze verwijzen ons naar het gemeentehuis voor een Clave Única, een soort wachtwoord waarmee je onder andere het padrón online kunt opvragen. Daar is iedereen vriendelijk en wil men het voor ons printen…maar het systeem is alleen voor inwoners van Chili. Terug naar het Registro Civil, waar we aankloppen en ze, omdat we toeristen zijn, bereid zijn ons te helpen. Dan blijkt dat de auto nog niet op onze naam staat, maar nog op die van Guy. De dames proberen de notaris in Iquique te bellen, ook zonder gehoor. Volgens hen missen we het document met het aankoopbedrag en heeft de notaris zijn werk niet gedaan. Alle plannen zien we in het water vallen en de tranen schieten me in de ogen. Ze willen ons helpen en vragen ons morgen om 09.00 uur terug te komen.

Terug op de camping nemen we contact op met Silke en Guy. Zij hebben een kopie van het juiste document en sturen dat naar ons op, en ze denken mee over een andere oplossing. Dan vind ik bij het nalopen van de papieren het bonnetje van de betaalde belasting over de auto, met daarop het juiste telefoonnummer van de notaris. Nacho belt en krijgt wonder boven wonder iemand aan de lijn. De notaris weet nog wie we zijn en heeft de documenten nog op kantoor. Hij is blijkbaar vergeten ons te zeggen dat hij ons RUT, het Chileense belastingnummer, nodig heeft om de papieren in orde te maken. Morgen moeten we dus een nieuw RUT regelen…wordt vervolgd!

Woensdag 21 oktober 2015

Samen met Nacho gaan we vroeg opnieuw naar het Registro Civil, maar zonder officiële papieren kunnen ze echt niets. Ons oude RUT is verlopen, dus vragen we bij het SII een nieuwe aan. Dat is binnen 10 minuten gepiept, met weer een geldigheid van 3 maanden. Op de camping mailen we het RUT naar de notaris en vragen we onze advocaat van Spencer & Global wat we kunnen doen. Er zijn 3 opties: de vorige eigenaars maken bij het consulaat in België een volmacht dat wij de auto onder hun naam mogen verkopen; Spencer & Global krijgt een volmacht om de auto te verkopen zodra hij op onze naam staat; of Leon geeft de nieuwe eigenaars een volmacht om de auto onder onze naam te gebruiken, maar dan kunnen zij de grens niet over. En anders gewoon wachten in Chili tot de staking voorbij is.

Er zijn gelukkig opties, maar het is stressen, stressen en stressen, en we lachen als een boer met kiespijn. Om onze gedachten te verzetten, naait Leon klittenband aan de gordijnen en werk ik verder aan onze blog. ’s Avonds is er een barbecue met de medekampeerders en de eigenaren, met heerlijk vlees…lekker eten neemt een hoop zorgen weg!

Donderdag 22 oktober 2015

Nacho neemt ons mee op een tour langs zijn plantages en vertelt enthousiast over zijn natuurvriendelijke manier van werken. Bij terugkomst lezen we het nieuws van onze advocaat: de papieren bij de notaris in Iquique zijn compleet, maar door de staking bij het Registro Civil kunnen ook zij nu niets. We bekijken het positief, want we zijn toch weer een stap verder. Met een wandeling langs de rivier proberen we het van ons af te zetten, maar het onderwerp blijft terugkomen. De dag wisselt zich af tussen zorgen maken en zeggen dat het wel goed komt. ’s Avonds een vuurtje om warm te worden, en morgen nog een dagje hier.

Vrijdag 23 oktober 2015

We hebben alles gedaan wat we konden en nu zit er niets anders op dan wachten tot de staking voorbij is. We vragen onze advocaat nog om achter de notaris aan te zitten zodra het zover is. Erg lastig, omdat we er geen controle over hebben. ’s Middags gaan we even weg van de wifi naar Puerto Aysén voor boodschappen en een volle tank. Daarna stippelen we onze route dag voor dag uit. We kunnen niet meer alles doen wat we wilden, maar deze week heeft ons ook goed gedaan: niet door de stress, maar door eens op één plek te zijn en niet verder te hoeven. Dat hebben we de afgelopen maanden te weinig gedaan. Dan maar wat schrappen van onze bucketlist; dan hebben we in ieder geval een goed excuus om ooit terug te komen!

Zaterdag 24 oktober 2015

We hebben nog geen zin om te vertrekken en blijven nog een nacht. Gelukkig lezen we positiever nieuws over de staking: er is een nieuwe directeur die eist dat men maandag weer aan het werk gaat, en er worden vervangende werknemers ingezet om de achterstand weg te werken. We skypen met de nieuwe eigenaars, Herman en Karin, en leggen onze zorgen uit. Ook zij balen, maar begrijpen dat het buiten onze macht ligt. Gelukkig maar, want we waren een beetje huiverig voor hun reactie, zeker omdat we van de vorige eigenaars weinig medewerking meer kregen voor een volmacht. En dan krijgt Leon ook nog het goede nieuws dat hij getuige mag zijn op de bruiloft van zijn zusje Marijn volgend jaar…dat komt precies op het goede moment.

Na enig aandringen van Nacho pakken we de fiets om de omgeving te verkennen. Na een half uur weten we allebei niet meer hoe we op het zadel moeten zitten, dus die 18 km gaan we echt niet halen. Met broze billen keren we terug. De omgeving was prachtig, maar met zo’n pijn is het minder genieten.

Aan het eind van de middag komt de hele familie van Nacho binnen. Vanochtend is het eerste lam van het seizoen geslacht en dat wordt gevierd met een barbecue. Het vel hangt over de schutting en het vlees hangt al uren boven het vuur; dat duurt zo’n 3 tot 4 uur en het wordt regelmatig gekeerd. De familie groet ons allemaal met een zoen, en ook daardoor voel je je erg welkom. Als het vlees klaar is, loopt iedereen er om de beurt naartoe met zijn eigen mes, snijdt een stuk af en eet het met de handen. Geen bord of vork. Hygiëne is ver te zoeken, maar we doen vrolijk mee. Er wordt muziek gemaakt en gezongen, en dit is het eerste moment in dagen dat we allebei echt niet aan de staking denken. Er wordt aardig wat gedronken en later op de avond strompelen we enigszins bezopen naar bed. Wat hebben we genoten.

Zondag 25 oktober 2015

Vandaag zeggen we deze geweldige plek dan toch gedag, en voor ons gevoel ook een stressvolle week. We bedanken Nacho en zijn familie voor alle hulp en rijden met een lichte kater richting Puyuhuapi. Het Bosque Encantado slaan we over: mijn rug breekt bijna in tweeën van de fietstocht van gisteren en het regent. Onderweg blijven we ons verbazen over de natuur: bergen, azuurblauwe meren, ontelbare watervallen, een gletsjer en dichte bossen met bomen in alle soorten en maten. Er is gelukkig ook al veel geasfalteerd, wat met mijn rug goed uitkomt.

In Puyuhuapi is weinig te beleven en de campings staan ons niet aan, dus rijden we door. Bij het tankstation in La Junta eten we een van de lekkerste broodjes tot nu toe, en dat komt goed uit, want de energie om zelf te koken had ik niet meer. Daarna slaan we bij de Río Rosselot een zijweg in tot aan de vissersbaai en parkeren daar de auto voor een vroege nachtrust: rond 8 uur liggen we in bed.

Praktische info

Slapen

• El Camping, Coyhaique – net buiten het centrum, in het laagseizoen op verzoek geopend
• Camping Las Torres del Simpson, bij Coyhaique – campingeigenaar Nacho, met mate-les en tour over de plantages
• Vissersbaai bij de Río Rosselot, voorbij La Junta – wildkamperen

Eten

• Tankstation in La Junta – een van de lekkerste broodjes van de reis

Praktisch

• Sodimac, Coyhaique – bouwmarkt
• Unimarc, Coyhaique – supermarkt
• Correos de Chile – goedkoper dan UPS of DHL om souvenirs naar Nederland te sturen

Goed om te weten over een auto in Chili

• Voor de overschrijving heeft de notaris je RUT (Chileens belastingnummer) nodig; vraag na of alles echt is ingediend
• Een RUT vraag je aan bij het SII, het is 3 maanden geldig
• Het padrón (eigendomsbewijs) print je bij het Registro Civil; een Clave Única werkt alleen voor inwoners
• Bewaar het bonnetje van de betaalde belasting over de auto: daar staan de gegevens van de notaris op