Argentinië · 26 – 31 oktober 2015 · La Junta → Futaleufú → El Bolsón → San Carlos de Bariloche

Maandag 26 oktober 2015

Vandaag gaan we de grens weer over naar Argentinië, via Villa Santa Lucía en Futaleufú. Dat betekent ook het einde van de Carretera Austral, de Ruta 7. Wat was deze route mooi, soms lastig te berijden, maar het meer dan waard. Voor iedereen die ooit naar Chili gaat: laat je niet tegenhouden door de slechte weg, maar pak dit stuk mee. Je hebt een onvergetelijke route. Bij Villa Santa Lucía gaan we over op de CH-235 en houdt het asfalt weer op, maar ook de zijwegen zijn onbeschrijflijk mooi. Via de CH-231 steken we voor de zoveelste keer de Andes over…klinkt wel gaaf, de Andes oversteken!

Bij Futaleufú gaan we zonder problemen Chili uit en Argentinië in, voor de laatste keer, want hierna willen we alleen nog een stuk Chili doen. Argentinië verwelkomt ons op de RN-259 met hobbels en kuilen…dit soort wegen gaan we zeker niet missen. Na een uurtje bereiken we de Ruta 40 met asfalt, al zitten er soms zulke grote gaten in dat het levensgevaarlijk is om er hard overheen te rijden. Leon zit scheldend naast me. Via El Hoyo en El Bolsón, het zuidelijkste punt van het merengebied, rijden we naar San Carlos de Bariloche, de chocoladehoofdstad van Argentinië. De dorpen doen westernachtig aan met Zwitserse invloeden, erg gezellig. Onderweg rijden we door het Nationaal Park Nahuel Huapi, het eerste nationale park van Argentinië, langs prachtige grote meren. We boeken een bungalow bij Sol y Paz, net buiten het centrum, voor nog geen 30 euro per nacht. Na de afgelopen week hebben we dat wel verdiend. De rit was 10 uur doorbikkelen, maar bij aankomst was het dat meer dan waard!

Dinsdag 27 oktober 2015

We slapen heerlijk uit en doen vandaag helemaal niks: filmpjes kijken en een Big Mac halen bij de McDonald’s. Helaas horen we vervelend nieuws van een stel goede vrienden thuis. Op zo’n moment is het lastig om aan de andere kant van de wereld te zitten en ze niet in het echt te kunnen steunen. Ondanks dat komen we een beetje tot rust na de stressvolle week, al blijft goed nieuws over de staking uit. Ze zijn in onderhandeling, maar vooruitgang is nog niet zichtbaar. We kunnen er niets aan veranderen, dus het is afwachten.

Woensdag 28 oktober 2015

Wat is uitslapen in een goed bed toch fijn. ’s Middags gaan we naar het centrum, dat Zwitsers aandoet en een gezellige sfeer heeft. Bij een officieel wisselkantoor krijgen we tot onze verbazing dezelfde koers als op de blue market: 15,2 Argentijnse peso voor een dollar, zelfs gunstiger dan op straat. Op 200 dollar maken we zo 100 dollar winst, en dan veilig bij een kantoor in plaats van bij gasten die de hele dag “cambio, cambio, change money” roepen. Tip voor iedereen die naar Argentinië gaat: neem veel dollars of euro’s mee, daar zijn ze hier dol op!

Een souvenir vinden blijkt lastiger dan gedacht, maar na zo ongeveer elke souvenirwinkel in het centrum vinden we een bordje van de Ruta 40. Moe van het zoeken doen we nog boodschappen, want peso’s hebben we nu genoeg, en de avond brengen we door op de bank met een filmpje. Wat kan het leven soms heerlijk simpel zijn!

Donderdag 29 oktober 2015

Ook vandaag willen we niks moeten en niks willen, al blijft het gevoel dat je de omgeving moet verkennen. Maar de stress kost zoveel energie dat we het niet op kunnen brengen. We sturen veel mailtjes en vertalen Spaanse nieuwsberichten. Gelukkig stemt onze advocaat ermee in de notaris te vragen een spoedaanvraag te doen bij het Registro Civil. Dan weer wachten, en dat is toch moeilijk. Leon wast de auto nog maar eens, en wonderbaarlijk komen er nog steeds kleibrokken af van de Ruta 40. Ik werk verder aan de site. Door de wifi zijn we er stiekem veel mee bezig, en steeds minder geloven we dat onze vlucht op 17 november doorgaat. Maar als dat de enige tegenslag is, valt het allemaal nog wel mee. We zitten aan de andere kant van de wereld op een prachtige reis…wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd.

Vrijdag 30 oktober 2015

Ik word wakker met mijn humeur op -10. Ik zie door de bomen het bos niet meer, kan geen positieve draai meer aan de situatie geven en kan mijn tranen niet meer bedwingen. Twee weken is het me gelukt, maar ieder mens bereikt een keer zijn grens, en vandaag is het mijn dag. Na een skypegesprek met de nieuwe eigenaars breek ik helemaal. Op een gegeven moment gaan ook zij natuurlijk op zoek naar iets anders, wat te begrijpen is. Gelukkig zien zij het nog rooskleurig in, maar hun reactie boezemt me vandaag ook angst in.

Om onze gedachten te verzetten, gaan we naar het centrum. Bariloche ligt aan het Nahuel Huapi-meer met besneeuwde bergtoppen op de achtergrond. We leren dat de stad na de Tweede Wereldoorlog een toevluchtsoord was voor nazi’s, vandaar de Duitse invloeden, en er gaan zelfs verhalen dat Hitler hiernaartoe zou zijn gevlucht. De naam Bariloche zou oorspronkelijk “mensen van achter de berg” betekenen, en de stad ligt inderdaad achter een berg. Op elke hoek is een chocolaterie, en vandaag doe ik me tegoed aan troostvoer: chocolade en weer een bezoekje aan de McDonald’s. Geen oplossing, maar voor even wel. Terug in de bungalow hebben we een iets positiever bericht van de notaris: maandag vraagt hij een uitzondering aan bij het Registro Civil, en zo te lezen liggen onze papieren er al en wacht men alleen op een kopie van het RUT. Doet hoop dan toch leven? Kaarsjes aansteken, vingers kruisen en bidden dat het goed komt.

Zaterdag 31 oktober 2015

Waar ik gisteren brak, is Leon vandaag aan de beurt. Het enige positieve is dat we niet tegelijk breken en elkaar erdoorheen kunnen slepen. Het is weekend, dus we kunnen helemaal niks, en eigenlijk is dat ook maar beter. We stippelen de rest van de route uit en besluiten San Martín de los Andes over te slaan. Morgen zeggen we Argentinië gedag en gaan we Chili weer in om te genieten van het merengebied daar. Een paar dagen zonder wifi is beter voor onze gemoedstoestand. Leon kijkt nog voetbal, ik werk aan de site, en we genieten nog even van ons huisje. Morgen gaan we verder, met de vingers gekruist voor een goede afloop.

Praktische info

Slapen

• Bungalow bij Sol y Paz, net buiten het centrum van San Carlos de Bariloche – nog geen 30 euro per nacht

Route

• Villa Santa Lucía – CH-235 – CH-231 – grens bij Futaleufú – RN-259 – Ruta 40 – El Hoyo – El Bolsón – Bariloche, ongeveer 10 uur rijden
• Nationaal Park Nahuel Huapi, het eerste nationale park van Argentinië

Bezienswaardigheden

• Centrum van Bariloche met chocolaterieën en uitzicht op het Nahuel Huapi-meer

Goed om te weten

• In Bariloche kregen we in 2015 bij een officieel wisselkantoor de blue rate: 15,2 peso per dollar
• Neem dollars of euro’s mee naar Argentinië