Chili · 6 – 10 augustus 2015 · Arequipa → Arica → Iquique → San Pedro de Atacama

Donderdag 6 augustus 2015

Vandaag staan we vroeg op en zeggen we Peru gedag. We rijden vanuit Arequipa de grens over naar Arica, ofwel Chili. We besluiten om niet via Bolivia, dus via La Paz, de grens over te gaan, omdat de situatie daar nog steeds onrustig is en het wordt afgeraden die kant op te reizen. Nou ja, dan maar via een omweg…but better safe than sorry! Na een rit van ongeveer een uurtje of 6 komen we aan bij de grens…oké, nu dan weer eerst onszelf en onze auto uitschrijven uit Peru, en ik heb ook nog even snel onze laatste SOL gewisseld naar USD. Dit alles ging best snel, alleen is het af en toe raden welke kant je op moet, want er is werkelijk waar niemand die zegt wat er moet gebeuren of welke kant je op moet.

Zodra dit alles bij de grens van Peru is geregeld, slaken we een zucht van opluchting…eindelijk zeggen we Peru gedag. Peru is enigszins een mooi land, echter viel het ons ook een beetje rauw op ons dak. De mensen zijn niet zo heel vriendelijk en de steden zijn vaak vies. Ondanks de mooie dingen die je hier kunt zien, zal Peru zeker niet een van onze favoriete landen in Zuid-Amerika worden.

Eenmaal aangekomen bij de grens van Chili verandert de gehele atmosfeer. Men helpt je welke kant je op moet, men lacht en is ook nog eens vriendelijk naar je. Oké, ons eerst weer inschrijven in Chili en dan de auto. Deze wordt volledig gecheckt, op onze spullen op het dak na…één ding is zeker: als de Chilenen zeggen iets te doen, dan doen ze het ook goed. Snel pak ik nog onze verse producten om ze weg te gooien, want deze mogen het land niet in…de mannen die onze auto checken zijn erg vriendelijk en verontschuldigen zich zelfs dat ze geen Engels kunnen…de wereld draait hier 180 graden om met wat we de afgelopen weken in Peru hebben meegemaakt.

Ongeveer een uurtje of 2 verder…eigenlijk gezegd 4 uur, want het is hier in Chili weer 2 uur later…gaan we op weg naar Arica, om ons plekje aan het strand weer op te zoeken. Eerst nog wat boodschappen doen en zelfs hier zijn de mensen een stuk vriendelijker. Een oudere mevrouw ziet mij twijfelen welke fles rum ik wil pakken en geeft advies over welke het lekkerst is, zelfs de dame achter de kassa wuift naar ons zodat we eerder aan de beurt zijn…echt een wereld van verschil dus. En nu lekker weer naar het strand om daar te slapen en morgen weer naar Iquique te rijden.

Vrijdag 7 augustus 2015

Na een rustige nachtrust…dus nee, deze keer geen mensen aan de auto midden in de nacht…worden we wakker en besluiten we eigenlijk direct onze weg te vervolgen naar Iquique. Gelukkig zijn de wegen hier toch een stuk anders dan in Peru en kunnen we lekker vlot doorrijden. Zelfs ik kan hier achter het stuur kruipen…wat voor Leon een hele opgave is, want die rijdt liever zelf…maar uiteindelijk kan hij er gelukkig ook van genieten en ziet hij er ook de voordelen van in! Aangekomen in Iquique besluiten we eigenlijk direct om weer naar Backpackers Hostel Iquique te gaan. Lekker even 2 dagen alles uitzoeken voordat we onze weg weer vervolgen naar Bolivia. Helaas is onze parkeerplek in de garage niet meer beschikbaar en heeft de garage ook geen andere plek vrij…echter biedt de man wel aan dat we de auto voor de garage kunnen parkeren, zodat hij deze in de gaten kan houden. Nou ja, we zullen de gok toch een keer moeten wagen…op goed geluk dan maar!

In de middag doe ik nog een poging bij de garage met de vraag of ze het kunnen laten weten wanneer er een plekje vrijkomt…en wat een geluk, een man biedt ons zijn parkeerplek aan, natuurlijk tegen een vergoeding…maar dat maakt niet uit, Monty staat veilig! Op naar de supermarkt om weer een voorraad in te slaan voor de komende tijd…je weet nooit waar we in Bolivia tegenaan lopen! In de avond drinken we lekker een drankje in het hostel en de lokale vrienden van de eigenaar beginnen een gesprek met ons…supergezellig om zo met mensen te praten die uit Chili komen. Ook de eigenaar komt gaandeweg de avond met ons in gesprek…zijn Engels en ons Spaans zijn natuurlijk erg gebrekkig, maar het gesprek komt enigszins op gang. Een leuke avond verder en enigszins licht bezopen, gaan we naar bed…

Zaterdag 8 augustus 2015

We worden wakker met een lichte kater en besluiten vandaag niet veel te gaan doen, daar zijn we beiden niet toe in staat. We gaan nog wat boodschappen doen om voor de eerste keer zelf guacamole te maken…benieuwd of dit een succes gaat worden, maar ach joh, er kan niet heel veel mee misgaan. Zodra de guacamole op tafel staat, komen de Chilenen (Raoul, Mauro en Viko) al snel een chipje meepakken…gelukkig vinden ook zij de guacamole geslaagd. Er worden al snel weer een hoop drankjes ingeschonken, de avond lijkt een succes en er wordt veel gelachen…maar ja, dan weer het volgende…ik word uitgenodigd andere muziek op te zetten en ja hoor, ik loop tegen de stekker aan en alles scheidt ermee uit. Nou oké, denk ik, alleen de stekker, dus alles even opnieuw opstarten…helaas blijkt dit lastiger dan gedacht en de boxen doen helemaal niets meer…serieus, dat overkomt alleen ons, of eigenlijk gezegd mij. Maar gelukkig mag het de pret niet drukken en iedereen heeft het, ondanks geen muziek, toch gezellig. En ook deze avond sluiten we goed af en strompelen we met een licht bezopen hoofd naar bed.

Zondag 9 augustus 2015

Waar we dachten dat gisterochtend een zware domper was, telt deze ochtend nog zwaarder…maar ja, we zitten op een goed plekkie en nemen vandaag de tijd om de route naar en in Bolivia uit te stippelen. Als we wakker worden, is het hard aan het regenen…en wat blijkt, dit is de eerste keer in 6 jaar…misschien hebben wij Nederlanders de regen wel meegenomen. Je merkt aan alles dat ze hier niet op voorbereid zijn…op veel plekken hebben ze wateroverlast of ligt de stroom eruit. De straten lopen over en zelfs in de supermarkt zijn ze niet tegen de regen opgewassen…overal lekkages en lange rijen bij de kassa’s, omdat de apparatuur ermee uitscheidt…en wij als Hollanders lopen vrolijk rond alsof er niets aan de hand is. Ach joh, het heeft ook wel wat als je hoort dat dit niet vaak voorkomt…

Maandag 10 augustus 2015

We zeggen vandaag Iquique voor de tweede keer gedag en zetten onze weg voort richting San Pedro de Atacama. Als we de regio verlaten, hebben we een checkpoint in verband met de belastingvrije zone van Iquique. Ze checken of de auto de juiste papieren heeft en of we dus niet Iquique verlaten met een goedkoop gekochte auto. De man bij het checkpoint is erg vriendelijk, helpt ons bij het tonen van de papieren en checkt waarvoor we de auto gebruiken…zodra hij de auto van binnen ziet, begrijpt hij het en stempelt hij de papieren, waarop we onze weg weer kunnen vervolgen. We rijden door Zona Geoglifia, waarvan we natuurlijk eerst weer niet begrijpen waar dit voor dient, maar het is een prachtige weg met oude gebouwen die heel vroeger dienden als kantoren…erg mooi om te zien. We rijden verder door de Atacamawoestijn en Leon is helemaal in zijn hum…gelukkig toch een stuk van de Atacamawoestijn mee kunnen pikken. Onderweg kijken we onze ogen weer uit en bijna aangekomen in San Pedro de Atacama zien we een wielrenner langs de weg staan die naar auto’s gebaart of iemand water bij heeft…hierop twijfelen we geen moment en stoppen we om de man wat water te geven. Hij bedankt ons uiterst vriendelijk en vervolgt zijn weg weer op zijn fiets.

Als we aankomen in San Pedro de Atacama zien we alleen maar lemen huizen…de reden hiervan is dat het hier nooit regent en dit een groot deel van de kou buiten houdt. We rijden naar Hostel Puritima en vragen naar de mogelijkheid om op de parkeerplaats te overnachten…dit is geen probleem en alles is voor ons voorhanden. In de avond lopen we nog even door het centrum om wat informatie op te doen over de route richting Bolivia. Ze kijken ons echter gek aan als we zeggen deze route zelf te willen rijden…ze lachen ons nog net niet uit, maar adviseren ons toch echt dit niet zelf te doen, omdat er eigenlijk geen fatsoenlijke weg is richting Bolivia en de kans groot is dat we de weg kwijtraken. Maar ja…wij met zijn tweeën denken weer dat dit een verkooptruc is, want we hebben toch echt een weg gezien.

In het hostel vraag ik de eigenaresse om advies en zij spreekt een individuele chauffeur aan die uit Bolivia komt. En ja hoor, ook hij adviseert ons niet deze route te nemen. Er ligt wel een weg, echter wanneer je deze niet weet te vinden is de kans groot dat je verdwaalt. Daarnaast heeft het in die regio de afgelopen dagen ook gesneeuwd en zijn de wegen daardoor vaak niet zichtbaar. Oké dan, maar wat nu? De man adviseert ons via Argentinië de grens over te gaan naar Bolivia. Dus vanuit Chili naar Argentinië te rijden met een overnachting in San Salvador de Jujuy en van daaruit door te rijden naar Tupiza in Bolivia. Daarnaast adviseert hij ons de vierdaagse tour te doen vanuit Tupiza, omdat de weg van Tupiza naar Uyuni ook erg slecht is. Als we verder vragen wat de beste route is naar Paraguay, geeft hij aan om na Tupiza te kiezen voor Potosí, vervolgens Sucre en van daaruit naar Santa Cruz om daar de oversteek te maken naar Paraguay. Zo makkelijk kan het dus zijn…binnen 10 minuten hebben we met goed advies onze route door Bolivia uitgestippeld. De man gaf ons nog wel mee dat er in Paraguay niet zo heel veel te zien is, maar dat de toegang tot de Iguazú-watervallen daar minder toeristisch is dan vanuit Brazilië of Argentinië…dat spreekt ons wel aan. Dus op naar Argentinië, Bolivia en Paraguay.

Praktische info

Slapen

• Strand bij Arica – in de auto
• Backpackers Hostel Iquique
• Hostel Puritima, San Pedro de Atacama – overnachten op de parkeerplaats

Goed om te weten

• Chili laat geen verse producten toe bij de grens
• Bij het verlaten van de regio Iquique is er een checkpoint vanwege de belastingvrije zone
• Zelf van San Pedro de Atacama naar Bolivia rijden werd ons sterk afgeraden